Pépé en Mémé met de kleinkinderen (een deel ervan)
Sommige tradities groeien gewoon mee met de jaren.
Andere… beginnen een beetje te wringen. Zachtjes eerst. En dan ineens denk je: hmm… ça ne va plus vraiment.
En dat gaat niet alleen over kleine kinderen die naar de lagere school gaan. Dat zit ook in familie, in gewoontes, in dingen die “altijd zo geweest zijn”.
Bij ons is er zo’n traditie.
Elke 1 januari samenkomen met de hele familie om het nieuwe jaar in te zetten.
En geloof mij… dat is geen kleine opdracht.
We spreken over een gezin van 11 kinderen, ondertussen allemaal tussen de 50 en 60+.
En ja, die hebben zelf ook kinderen. En die hebben op hun beurt ook weer hun leven. Sommigen met één kind, anderen met drie… enfin, ge kent dat.
En toch… onze grootouders, pépé en mémé, kregen dat elk jaar voor elkaar.
Iedereen samen. In hun huisje in Anderlecht.
Het was daar niet groot. Echt niet.
Maar gezellig? À fond.
Mijn favoriete moment?
De veranda. Wij, de kleinkinderen, samen Pictionary spelen.
Alé ja… Pictionary op onze manier, half vals spelen, half lachen, maar vooral veel te luid zijn 😄
Ondertussen zaten de nonkels en tantes in de keuken of het salon. Praten. Lachen. Herinneringen ophalen.
Dat gevoel… dat was echt top.
Toen pépé en mémé verhuisden — eerst naar een serviceflat, later naar een rusthuis — veranderde er iets. Logisch ook.
Iemand anders moest het overnemen.
En dat werd eigenlijk best goed gedaan.
De ene keer gingen we eten in een all you can eat.
Dan weer zei een tante: “kom maar allemaal, ik regel alles.”
Of we huurden een zaal, met eten van een traiteur.
Altijd anders, maar altijd samen.
En ja… dat bleef speciaal.
Tot op een dag mijn mama zei:
“Ik ga aan zee wonen.”
Nu ja, België is geen Amerika hé 😄
En we hebben zelfs familie in Luik, dus zo ver is dat allemaal niet.
De zee… de rust… het strand…
Ik snap het. Echt. Ik weet zelf ook al waar ik ooit wil eindigen.
En blijkbaar dachten nog een paar familieleden hetzelfde.
Want ondertussen vieren we al enkele jaren nieuwjaar… aan zee.
En ik ga eerlijk zijn.
Ik vind dat verschrikkelijk.
Niet de zee zelf, hein. Maar hoe het geworden is.
Elk jaar hetzelfde restaurant. Dezelfde menu.
Net genoeg plaats voor iedereen — zo’n beetje op elkaar geplakt.
En dan dat idee dat we er een heel weekend van moeten maken.
Blijven slapen. Liefst allemaal samen.
Op een bepaald moment dacht ik gewoon: allez… moet dat nu echt zo?
Dus ik zei dat eens tegen mijn nicht.
“Hey Sylvie… wat vind jij daar eigenlijk van?”
En blijkbaar was ik niet de enige.
Van het één kwam het ander.
We spraken met onze ouders. Die spraken met anderen.
Ge kent dat… dat begint te rollen.
Misschien hebben we wel een gevoelige snaar geraakt… who knows.
Want plots verscheen er een bericht in de familie-Facebookgroep (ja ja, die bestaat 😄).
Van de persoon die alles organiseerde.
En laat ons zeggen… de toon was niet echt zen.
Dingen zoals:
“traditie die jullie vader gestart heeft”
“achter mijn rug gepraat wordt”
“ik organiseer niets meer”
Ambiance.
En dan heb je natuurlijk ook de andere kant:
mensen die van niets weten en denken: wat is hier gaande?
Of die zeggen:
“aan zee is het goed, wie niet kan komen, komt niet.”
#RELAX, serieus.
Want uiteindelijk… wat hebben wij gezegd?
Gewoon dat we het misschien eens anders willen.
Iets dichter bij huis. Iets minder “verplicht”.
Iets… dat terug een beetje klopt.
En nu?
Stilte.
Het gesprek is gewoon gestopt.
En eerlijk… ik durf ook niet echt nog iets voorstellen.
En toch blijft dat in mijn hoofd zitten.
Moet ik mij gewoon aanpassen en meegaan?
Is het egoïstisch om iets anders te willen?
Mogen wij, de “kinderen” die ondertussen al lang geen kinderen meer zijn…
eigenlijk nog iets zeggen?
Want ik zit al lang niet meer in die veranda.
Nee.
Ik heb mijn plek ondertussen gevonden in de keuken. Of in het salon.
Tussen jullie.
En misschien is dat net waarom het wringt.
That Lazy Girl From 