Ik heb hier lang over getwijfeld. Echt lang.
Omdat het persoonlijk is. Omdat het niet simpel is.
En ook een beetje omdat je denkt: ga ik hier weer miserie mee krijgen?
Maar bon… op een bepaald moment had ik zo iets van: Ik ben niet iemand die opkropt. Ik word er niet gelukkiger van..
Soms kom je ergens terecht en je voelt dat direct… ça ne va pas.
Je kan het niet altijd uitleggen, maar diep vanbinnen weet je: hier klopt iets niet.
Dit is mijn verhaal. Gewoon, zoals ik het beleefd heb.
Toen ik begon, had ik goesting. Echte goesting.
Voor mij waren dingen simpel: respect, eerlijk zijn, zeggen waar het op staat – met respect – … da’s toch normaal?
In het begin leek dat ook zo.
Maar stilaan begonnen er kleine dingen op te vallen.
Van die momenten waarop je achteraf denkt:
amai… waarom voelde dat zo raar?
Niets spectaculair, maar genoeg om te voelen: hier zit iets scheef.
Ik heb dat altijd proberen te zeggen. Rustig. Correct.
Niet om ambras te maken, maar gewoon omdat ik dacht: we kunnen dit beter maken, non?
In mijn rol als afgevaardigde voelde ik dat nog harder.
Je hoort dingen. Je ziet dingen.
En je weet: ik kan hier niet gewoon mijn ogen voor sluiten.
Soms zijn dat kleine dingen, maar geloof mij…
kleine dingen worden snel grote dingen als niemand iets zegt.
Dus ja, ik heb mijn mond opengetrokken. Altijd met respect.
Maar blijkbaar is dat niet altijd wat mensen willen horen.
En dan voel je dat hé…
de sfeer verandert. Blikken veranderen.
Je staat ineens aan de andere kant.
Na een tijd begon dat echt door te wegen.
Spanningen. Misverstanden. Dingen die blijven hangen.
En vooral dat gevoel: ik word hier niet echt gehoord.
Dat kruipt in u. Serieus.
Ge denkt dat ge dat kunt loslaten, maar nee… ge pakt dat mee naar huis.
En op een bepaald moment… was het gewoon op.
Niet ineens. Maar beetje bij beetje.
Tot je lichaam en je hoofd zeggen: stop, het is genoeg geweest.
Ik ben tegen mijn grens gelopen.
En eerlijk? Dat was niet makkelijk om toe te geven.
Want ge wilt doorgaan. Ge wilt sterk zijn.
Maar iedereen heeft zijn limiet.
En ik had de mijne bereikt.
Niet omdat ik zwak ben.
Maar omdat het gewoon… te veel was. Punt.
Nu ben ik bezig met herstellen.
Met terug wat rust te vinden.
Met alles een plaats te geven.
En met één vraag die blijft hangen:
hoe blijf ik mezelf, in alles wat er gebeurt?
Ik schrijf dit niet om iemand zwart te maken.
Dat interesseert mij eerlijk gezegd niet.
Ik schrijf dit omdat ik weet dat er mensen zijn die dit gaan herkennen.
Mensen die ook denken:
ben ik nu overdrijvend, of klopt dit echt niet?
Mensen die zwijgen omdat het makkelijker is.
Of omdat ze denken dat ze alleen staan.
Maar geloof mij… dat is niet zo.
Wat ik geleerd heb, en echt op de harde manier…
uw gevoel liegt niet.
Je mag dingen in vraag stellen.
Je mag zeggen: dit klopt niet voor mij.
Je mag grenzen trekken.
Zelfs als dat lastig is.
Zelfs als anderen dat niet graag hebben.
Want ja… zwijgen is makkelijker.
Maar op het einde?
Betaal je daar zelf de prijs voor.
Ik ben er nog niet.
Ik ben nog bezig. Nog aan het zoeken.
Maar één ding weet ik wel.
Ik ga mij nooit meer klein houden om het voor anderen gemakkelijk te maken.
Nooit meer doen alsof alles oké is als dat niet zo is.
Nooit meer mijn gevoel wegduwen om de “rust” te bewaren.
Want op het einde van de dag…
moet ik met mezelf kunnen leven.
En dat is voor mij het enige dat echt telt.
That Lazy Girl From 