Een tijdje geleden heb ik mijn verhaal gedeeld.
Voor wie het nog niet gelezen heeft: ik verwijs er graag naar. Daar staat uitgelegd wat er gebeurd is.
Maar dit stuk gaat daar niet over.
Dit gaat over de prijs.
Want wat weinig mensen zien, is wat er gebeurt nadat ge uw mond hebt opengetrokken.
Ge denkt misschien: “oké, ik heb mijn punt gemaakt, nu komt er verandering.”
Maar zo werkt het niet altijd.
Soms begint het dan pas.
Vandaag zit ik thuis.
Niet omdat ik dat gepland had.
Maar omdat het zo gelopen is.
De mentale druk… dat kruipt onder uw huid.
Ge begint te twijfelen. Aan uzelf. Aan alles.
Terwijl ge eigenlijk gewoon hebt gedaan wat ge dacht dat juist was.
En ja… intussen ben ik mijn job kwijt.
Dat is de realiteit.
En daar stopt het niet.
Want wat nog minder gezegd wordt… is het financiële.
Ge verliest zekerheid.
Ge weet niet wat er nog komt.
Beslissingen worden boven uw hoofd genomen, en gij moogt de gevolgen dragen.
En dat is zwaar.
Dat is ook de reden waarom veel mensen zwijgen.
Niet omdat ze het niet zien.
Maar omdat ze bang zijn.
Bang om hun inkomen te verliezen.
Bang om alleen te vallen.
Bang voor wat er daarna komt.
En eerlijk? Dat zijn geen kleine zorgen.
Maar dat is ook net hoe zo’n situaties blijven bestaan.
Omdat iedereen denkt dat hij alleen staat.
Terwijl dat vaak niet zo is.
Er zijn meer mensen die hetzelfde voelen.
Meer mensen die hetzelfde zien.
Meer mensen die ook hun mond willen opendoen… maar het niet durven.
En daar zit de kracht.
Niet in één persoon die iets zegt.
Maar in meerdere mensen die beseffen dat ze niet alleen zijn.
Samen zijt ge sterker dan ge denkt.
Veel sterker.
Vandaag voel ik de prijs.
Mentaal. Financieel. Als mens.
En ja, ik stel mij die vraag ook: was het dat waard?
Maar één ding weet ik zeker:
Als niemand iets zegt… verandert er sowieso niets.
Dus aan iedereen die dit herkent:
Zwijgen lijkt soms de veiligste keuze.
Maar het is vaak gewoon de stilste manier om uzelf te verliezen.
That Lazy Girl From 