Ze zeggen dat zo makkelijk:
“Tegenwoordig heeft iedereen wel iets.”
Allez ja…
Als ge dat zegt, dan ben ik eigenlijk al weg hé.
Dan heb ik al geen goesting meer om nog iets uit te leggen.
Ik ben Sammy. 39. Geboren in Anderlecht.
Mama en plusmama van twee gasten waar ik zot van ben.
En ja… ik heb ook “iets”.
Of ja — “iets”…
Ge gaat wel zien.
Zeven jaar geleden zat ik voor het eerst bij een psychiater.
En ik zweer het u: ik weet nog altijd wat mij het meeste is bijgebleven.
Niet wat ze zei.
Maar hoe ze eruitzag.
Zoveel kleuren. Zoveel details.
Mon dieu… mijn kop kon dat niet volgen.
Alles tegelijk.
Alles te veel.
Welkom in mijn hoofd.
En da stopt niet bij wat ik zie hé.
Mensen… pfff.
Een zucht. Een blik. Een glimlach die een beetje anders is.
Direct: “Wat is er? Heb ik iets gedaan?”
Mijn hoofd maakt films. Hele cinema’s.
En stilte?
Nee merci.
Ik begin gewoon te praten.
Blijven gaan. Blijven vullen.
Tot ik mezelf hoor en denk:
“Amai Sammy… wat zijt gij hier eigenlijk aan het doen?”
En dan begint het:
overdenken, analyseren, twijfelen…
Catastrophe.
Zeven jaar geleden begon het echt.
Iemand die zei: “Zeg maar.”
En die ook écht luisterde.
Zonder oordeel. Zonder “allee, zo erg is het toch niet”.
Voor het eerst voelde ik mij niet “te veel”.
Ondertussen?
Ik heb daar meer uren gezeten dan in de fitness, serieus.
En ja — nu krijg ik wel weerwoord 😅
Gelukkig maar.
Ik ben geen gemakkelijke. Echt niet.
Maar voor de eerste keer zie ik dat zelf ook.
Niet als iets negatief.
Maar gewoon… comme C’est
“Iedereen heeft wel iets.”
Oké.
Hier is mijn “iets”:
- ADHD
- ASS
- PTSD
- HSP
- Verlatingsangst
- Bindingsangst
- Minderwaardigheidscomplex
- En nog een paar dingen… pour la totale
“Iets”, zeggen ze dan.
Ik noem dat:
leven met een hoofd dat nooit zwijgt.
Altijd aan. Altijd bezig.
Altijd iets aan het zoeken, voelen, denken.
Ja — ik ben waarschijnlijk een businessmodel op zich
voor psychiaters, neurologen en heel die pharmacie.
Maar bon…
Voor het eerst heb ik ook antwoorden.
Op vragen die al jaren in mijn kop zitten te spoken.
Vieze gedachten. Donkere dingen.
Dingen waar ik van weg wil.
En soms lukt dat.
Soms ga ik weg.
Niet echt weg… maar in mijn hoofd.
Op vakantie.
En daar…
daar geraakt niks binnen.
Geen stress. Geen overthinking. Geen lawaai.
Juste rust.
En dat… dat pakt niemand mij nog af.
Ik ben niet “genezen”.
Maar ik ben ook niet meer dezelfde.
Ik ben een nieuwe Sammy.
Eentje die eindelijk zegt:
“Ho, stop. Nu eerst ik.”
Ik heb voor mezelf gekozen.
En pas daarna…
voor de rest.
Voor mijn partner.
Die mij heeft gezien op momenten dat ik mezelf niet eens kon zien.
En toch bleef.
Allez… wie doet dat nog?
Maar dat kon alleen
omdat ik eerst voor mezelf heb gekozen.
Voor rust.
Voor mijn leven.
Voor iets dat klopt.
Dus nee…
het is niet “iedereen heeft wel iets”.
Sommige mensen dragen gewoon
een hele wereld in hun hoofd —
en leren elke dag
hoe ze daar niet in verloren lopen.
En ik?
Ik ben daar nog altijd mee bezig.
Maar deze keer…
loop ik niet meer weg van mezelf.
That Lazy Girl From 